kawa i baklawa

etnografia życia codziennego; Turcja; Stambuł; siedem wzgórz, Yeditepe; Rumelia

Etnografia do kieszeni: historie z warszawskich przestrzeni

EtnografiaDoKieszeni_nr1Dzisiejszy post nie dotyczy Turcji, ale cóż, nie wszystko musi:) Wierzę, że moi Czytelnicy i Czytelniczki, bez względu na miejsce zamieszkania, lubią poczytać czasem o Polsce, i niekoniecznie ograniczając się do codziennych wiadomości. Jeśli macie ochotę poznać warszawskie zaułki, polecam kieszonkowe wydania Etnografii do Kieszeni wydane przez Stowarzyszenie Pracownia Etnograficzna.

Uwaga, to nie jest post sponsorowany! 🙂 Kilka dni temu, po rozmowie dotyczącej polskich zwyczajów, wpadł mi w ręce (a raczej w ekran, gdyż czytałam w pdf-ie) pierwszy numer Etnografii, a w nim, między innymi, artykuł Pawła Jeleniowskiego, który przyglądał się kulturze picia, a raczej „towarzyskiego pijaństwa” Warszawiaków prawie pół wieku temu. Przeczytać ten artykuł powinien każdy, kto zastanawiając się nad specyfiką polskiego życia towarzyskiego intuicyjnie wyczuwa, że coś jest na rzeczy, gdy pojawia się alkohol. Mieszkając w Turcji, większość osób (o ile nie pracują w barze na Taksimie) zauważy, że spożywanie alkoholu ma zupełnie inne znaczenie kulturowe. Młode Turczynki spotykają się na kawę, herbatę, ciasteczka i kisir, a większość kobiet nie pije w ogóle. Mężczyźni wolą upijać się we własnym gronie, sącząc rakı i zagryzając meze, zazwyczaj ukrywając się przed mamą i żoną. Czy tak zwane „pijaństwo inteligenckie”, o którym pisze Paweł Jeleniowski, w ogóle w Turcji istnieje?

Z Autorami pozostałych artykułów pierwszego numeru wybierzemy się na Powiśle, gdzie obserwujemy przemiany społeczne podmości i kamienic,  by następnie zagłębić się w „inteligenckie uliczki Ursynowa”.

Numer drugi to również podróż w czasie: jedna z Autorek zabiera nas na nieistniejący już Jarmark Europa, z drugą poszwędamy się wśród staroci bazaru na Kole, by następnie zastanowić się wraz z mieszkańcami nad modernizacją Hali Banacha.

W trzecim numerze Etnografii, przyglądamy się przeszłości: przedwojennym słoikom, PRL i Solidarności, oraz podwojennej Pradze.

Jak podkreślono w opisie Etnografii do Kieszeni, jednym z celów jest przybliżenie mieszkańcom Warszawy etnografii jako współczesnej dyscypliny naukowej. Etnograficzna metoda, oparta na spotkaniu z człowiekiem w kontekście, w którym funkcjonuje, pozwala w nowy sposób poznawać to, co pozornie bliskie i oczywiste.

Polecam na co dzień i do poduszki:)

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 5 Kwiecień 2014 by in Antropologicznie, Film&książka and tagged .

Wpisz swój adres e-mail, jeśli chcesz tą drogą otrzymywać powiadomienia.

Dołącz do 36 obserwujących.

Rodzynki Sułtańskie

etnografia życia codziennego; Turcja; Stambuł; siedem wzgórz, Yeditepe; Rumelia

I z czym do ludzi

etnografia życia codziennego; Turcja; Stambuł; siedem wzgórz, Yeditepe; Rumelia

etnografia życia codziennego; Turcja; Stambuł; siedem wzgórz, Yeditepe; Rumelia

Adampol-Polonezkoy

A great WordPress.com site

koszyczek

to i owo, tu i tam - blog agresywny i arogancki

Turcja w Sandałach

etnografia życia codziennego; Turcja; Stambuł; siedem wzgórz, Yeditepe; Rumelia

TUR-TUR BLOG

etnografia życia codziennego; Turcja; Stambuł; siedem wzgórz, Yeditepe; Rumelia

POLONIA W STAMBULE

Blog dla wszystkich zainteresowanych Stambułem i Turcją

%d bloggers like this: