Etnografia do kieszeni: historie z warszawskich przestrzeni

EtnografiaDoKieszeni_nr1Dzisiejszy post nie dotyczy Turcji, ale cóż, nie wszystko musi:) Wierzę, że moi Czytelnicy i Czytelniczki, bez względu na miejsce zamieszkania, lubią poczytać czasem o Polsce, i niekoniecznie ograniczając się do codziennych wiadomości. Jeśli macie ochotę poznać warszawskie zaułki, polecam kieszonkowe wydania Etnografii do Kieszeni wydane przez Stowarzyszenie Pracownia Etnograficzna.

Uwaga, to nie jest post sponsorowany! 🙂 Kilka dni temu, po rozmowie dotyczącej polskich zwyczajów, wpadł mi w ręce (a raczej w ekran, gdyż czytałam w pdf-ie) pierwszy numer Etnografii, a w nim, między innymi, artykuł Pawła Jeleniowskiego, który przyglądał się kulturze picia, a raczej „towarzyskiego pijaństwa” Warszawiaków prawie pół wieku temu. Przeczytać ten artykuł powinien każdy, kto zastanawiając się nad specyfiką polskiego życia towarzyskiego intuicyjnie wyczuwa, że coś jest na rzeczy, gdy pojawia się alkohol. Mieszkając w Turcji, większość osób (o ile nie pracują w barze na Taksimie) zauważy, że spożywanie alkoholu ma zupełnie inne znaczenie kulturowe. Młode Turczynki spotykają się na kawę, herbatę, ciasteczka i kisir, a większość kobiet nie pije w ogóle. Mężczyźni wolą upijać się we własnym gronie, sącząc rakı i zagryzając meze, zazwyczaj ukrywając się przed mamą i żoną. Czy tak zwane „pijaństwo inteligenckie”, o którym pisze Paweł Jeleniowski, w ogóle w Turcji istnieje?

Z Autorami pozostałych artykułów pierwszego numeru wybierzemy się na Powiśle, gdzie obserwujemy przemiany społeczne podmości i kamienic,  by następnie zagłębić się w „inteligenckie uliczki Ursynowa”.

Numer drugi to również podróż w czasie: jedna z Autorek zabiera nas na nieistniejący już Jarmark Europa, z drugą poszwędamy się wśród staroci bazaru na Kole, by następnie zastanowić się wraz z mieszkańcami nad modernizacją Hali Banacha.

W trzecim numerze Etnografii, przyglądamy się przeszłości: przedwojennym słoikom, PRL i Solidarności, oraz podwojennej Pradze.

Jak podkreślono w opisie Etnografii do Kieszeni, jednym z celów jest przybliżenie mieszkańcom Warszawy etnografii jako współczesnej dyscypliny naukowej. Etnograficzna metoda, oparta na spotkaniu z człowiekiem w kontekście, w którym funkcjonuje, pozwala w nowy sposób poznawać to, co pozornie bliskie i oczywiste.

Polecam na co dzień i do poduszki:)

Reklamy

Autor: Eyen

Początki mojej etnograficznej przygody sięgają laboratorium etnograficznego na warszawskiej etnologii w ramach którego miałam szansę pojechać na pierwsze badania terenowe do zachodniej Macedonii. Przez kolejne lata byłam zaangażowana w badania dokumentujące relacje społeczne i etniczne na pograniczu macedońsko-albańskim oraz migrację z Macedonii do Włoch. Przez kilkanaście miesięcy mieszkałam w stolicy Macedonii, Skopje, jako stypendystka programu CEEPUS, oraz wolontariuszka programu Młodzież w Działaniu. Równolegle do antropologii ukończyłam magisterskie studia z ochrony środowiska w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego i przez rok po obronie pracowałam jako koordynatorka projektu promującego recykling w jednym z Warszawskich stowarzyszeń. W styczniu 2011 dostałam się na studia doktoranckie jako stypendystka programu TUBITAK-BIDEB na uniwersytecie Yeditepe i przeprowadziłam się do Turcji . Moje badania dotyczyły tożsamości muzułmanów z zachodniej Macedonii w kontekście migracji i więzi z Turcją. Kierując się różnymi względami w 2016 roku przerwałam studia doktoranckie by rok później kontynuować je na wydziale antropologii Uniwersytetu Oslo.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s