Paskalija, chleb wielkanocny

paskalija  Rzadko jem pieczywo, a jeśli już to razowe i idealnie na zakwasie, jednak kilka dni temu ni stąd ni zowąd zamarzyła mi się odmiana. W piekarni w okolicy zobaczyłam chałkę. Jedyna różnica pomiędzy tutejszą a polską chałką to brak kruszonki zastąpionej płatkami migdałów. Zapytałam sprzedawcę o cenę i o nazwę i usłyszałam: 3 liry, Paskalija.
Paskalija, czyli inaczej prawosławna Wielkanoc.
Paskalija Ekmegi o inaczej chlebek wielkanocny. Przepis i nazwa na wielkanocną chałkę zakorzenił się w Stambule prawdopodobnie dzięki migrantom z Bułgarii, którzy od lat 50tych dwudziestego wieku całymi rodzinami opuszczali nieprzyjazną Turkom Bułgarię by zamieszkać na terenie Turcji. Pomimo, że większość z nich to „Turcy” i muzułmanie, pokolenia współmieszkania z prawosławnymi Bułgarami zaowocowało wymieszaniem się zwyczajów i kultur. A może część z nich to Pomacy, Bułgarscy konwertyci na Islam, wielokronie opisywani jako grupa o synkretycznych praktykach.
A może Paskalija przetrwała to od czasów osmańskich milletów, kiedy Chrześcijanie stanowili jedną z największych oficjalnie uznanych grup wyznaniowych? Może jest tak samo bułgarska jak i armeńska lub rumska?
Nie znalazłam rzetelnych informacji na temat historii Paskalji. Jednak jej obecność w okolicznej piekarni pod nazwą wielkanocnego chlebka to akcent, który przypomina o osmańskiej, multireligijnej i multikulturowej przeszłości Turcji. W mojej okolicy nie ma diaspory chrześcijańskiej, jest za to wiele rodzin o korzeniach bałkańskich: bułgarskich, albańskich, greckich, jugosłowiańskich.

Paskalija we wrześniu to jak choinka na nowy rok; kolejna turecka wynaleziona tradycja. Afiyet olsun:)

Reklamy

Autor: Eyen

Początki mojej etnograficznej przygody sięgają laboratorium etnograficznego na warszawskiej etnologii w ramach którego miałam szansę pojechać na pierwsze badania terenowe do zachodniej Macedonii. Przez kolejne lata byłam zaangażowana w badania dokumentujące relacje społeczne i etniczne na pograniczu macedońsko-albańskim oraz migrację z Macedonii do Włoch. Przez kilkanaście miesięcy mieszkałam w stolicy Macedonii, Skopje, jako stypendystka programu CEEPUS, oraz wolontariuszka programu Młodzież w Działaniu. Równolegle do antropologii ukończyłam magisterskie studia z ochrony środowiska w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego i przez rok po obronie pracowałam jako koordynatorka projektu promującego recykling w jednym z Warszawskich stowarzyszeń. W styczniu 2011 dostałam się na studia doktoranckie jako stypendystka programu TUBITAK-BIDEB na uniwersytecie Yeditepe i przeprowadziłam się do Turcji . Moje badania dotyczyły tożsamości muzułmanów z zachodniej Macedonii w kontekście migracji i więzi z Turcją. Kierując się różnymi względami w 2016 roku przerwałam studia doktoranckie by rok później kontynuować je na wydziale antropologii Uniwersytetu Oslo.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s