Siła wyobrażeń: wódka w torebce

Jak wspominałam zapewne nie raz, mieszkam w dzielnicy typu wieś. Jedną z charakterystyk patriarchalnych wsi jest to, że o ile na każdym rogu są kirathane i meyhane, kobiet w nich nie uświadczysz (wiem, bo byłam;P). Nie ma pubów koedukacyjnych. Nie ma klubów (wieczorową porą). Nie ma – i już. Dlatego też (między innymi), kupując piwo w osiedlowym sklepie za każdym razem czułam się jak rozpustnica. Większość moich sąsiadek pości w Ramadan – a przynajmniej nie wiem, że nie poszczą. Nigdy nie widziałam kobiety kupującej w mojej okolicy alkohol, i wokół słyszę że kobiety z zasday nie piją.

Cóż. Jako yabanci (cudzoziemka) pogodziłam się z rolą idmieńca i siewczyni zgorszenia. Krótkie spodenki latem i fakt, że mężczyzna w moim domu myje okna powinien wystarczyć, by tłumaczyć inne anomalie.

Wyobraźnia ponosi. Jak zwykle:P Kilka dni temu kupując piwo w sklepie wdałam się w krótką konwersację:

Sprzedawca: bo tego piwa (efes niefiltrowane) to nie sprowadzamy, bo mało kto kupuje

Ja: tu chyba kobiety w ogóle piwa nie kupują :/

Sprzedawca: No fakt. Nie.

Kobiety raczej kupują wódkę. Mam nawet stałe klientki. Wódki nie pakuję w te czarne reklamówki (jak piwo), tylko w zwykłą przeźroczystą siatkę; dyskretna, i łatwo schować do torebki.

To jest właśnie (złudna) siła wyobrażeń;)

Reklamy

Autor: Eyen

Początki mojej etnograficznej przygody sięgają laboratorium etnograficznego na warszawskiej etnologii w ramach którego miałam szansę pojechać na pierwsze badania terenowe do zachodniej Macedonii. Przez kolejne lata byłam zaangażowana w badania dokumentujące relacje społeczne i etniczne na pograniczu macedońsko-albańskim oraz migrację z Macedonii do Włoch. Przez kilkanaście miesięcy mieszkałam w stolicy Macedonii, Skopje, jako stypendystka programu CEEPUS, oraz wolontariuszka programu Młodzież w Działaniu. Równolegle do antropologii ukończyłam magisterskie studia z ochrony środowiska w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego i przez rok po obronie pracowałam jako koordynatorka projektu promującego recykling w jednym z Warszawskich stowarzyszeń. W styczniu 2011 dostałam się na studia doktoranckie jako stypendystka programu TUBITAK-BIDEB na uniwersytecie Yeditepe i przeprowadziłam się do Turcji . Moje badania dotyczyły tożsamości muzułmanów z zachodniej Macedonii w kontekście migracji i więzi z Turcją. Kierując się różnymi względami w 2016 roku przerwałam studia doktoranckie by rok później kontynuować je na wydziale antropologii Uniwersytetu Oslo.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s